Heb de smaak te pakken van de NS wandelingen. Goed en duidelijk aangegeven … mooie routes. Ik loop hem met F.R. Vorig jaar al wat langere afstanden samen gelopen … Limburg, stadswandeling Utrecht. We hebben samen een goed tempo.

Met de trein naar Dieren … nog geeneens een kwartier vanuit Arnhem. Als we het station verlaten (zonder koffie want het station en omgeving biedt geen gezellige locatie) is het een klein stukje door een woonwijk maar dan verdwijnen we toch al snel het beukenbos in.
Van te voren is aangegeven dat deze route veel klim – en daal momenten heeft … en inderdaad onderschat dat niet.
Heel toepasselijk “De Beukenlaan”. Een recht toe … recht aan pad licht stijgend brengt ons naar de top van de “Carolinaberg”. Deze “berg” is vernoemd naar de dochter van stadhouder Willen IV.
Bovenaan zie je dat er 14 bospaden bijeenkomen … een voorbeeld van de geometrische landschapsinrichting zoals die in de late 17e en een groot deel van de 18e eeuw in de mode was.
Helaas vertoont mijn camera ineens kuren en zal ik verder foto’s moeten maken met mijn mobiel.

De berg over en verder dalend en stijgend rechtdoor richting de Prins Willemsberg. Aan weerskanten van de paden zien we de wroetsporen van wilde zwijnen en afdrukken van reeën-pootjes.
We lopen door verschillende soorten bossen zoals het statige bosmassief van Hagenau waarvan het beeld in hoofdzaak bepaald wordt door zware beuken.
(Landgoed Hagenau wordt in 1911 door natuurmonumenten aangekocht omdat het met kaalslag bedreigd wordt.)

Uiteindelijk eindigen we bij de Carolinahoeve. Deze hoeve ligt aan de Koningsweg die van het Hof te Dieren naar Ede liep.
Alle konings- en/of jachtwegen op de Veluwe zijn in de 17e eeuw op bevel van koning-stadhouder Willem III aangelegd om korte verbindingen tussen de diverse jachthuizen te vormen. Via deze kaarsrechte wegen van 6 meter breed (ruimte genoeg voor de koninklijke stoet waaronder ook ossenwagens, ruiters en honden), uitsluitend door de bossen begaf men zich op wilde zwijnen- en hertenjacht.


Het terras ligt er uitnodigend bij en we genieten van de koffie. De temperatuur begint al lichtelijk te stijgen. Tot nu toe hebben we in de schaduw gelopen maar de voorspelling geeft 29 graden aan en ik hoop dat we dan nog steeds in de schaduw lopen.

In ons achterhoofd de gedachte aan de stijgende temperatuur gaan we vlot verder en vervolgen onze weg over een met statige beuken omzoomde koningslaan door de “Onzalige bossen” … voor de naambetekenis en de legende klik hier
En onzalig zijn ze … een aanslag op mijn conditie, trillende benen … maar mijn voeten houden zich goed. Omhoog, omlaag en weer omhoog … een pittige klim over een kaarsrechte laan. Je bent blij als je eindelijk bovenaan staat waar we de koningslanen achter ons laten en we ons meer begeven over fiets, ruiter- en wandelpaden.

Een gevoel van herkenning drijft boven en ik weet dat ik vorig jaar samen met Ria hier een paarse route heb gelopen De Posbank. Dan moeten we dus vlak bij de Posbank zijn! Het vermoeden wordt al snel bevestigd door een paarse pijl en in de verte het restaurant boven op de Posbank. Lunchtijd!!! Geen foto’s van mijn overheerlijke zelfgemaakte maaltijdsalade van peer, gerookte kipfilet en witlof.

Aan de andere kant van de Posbank mogen we naar beneden … en dat is nu leuk. Al wel 4x heb ik die steile trappen omhoog gelopen en nu mag ik naar beneden … ik huppel er haast van!!
We lopen de voor ons allebei bekende route … verbazen ons toch weer omdat je hem tegengesteld loopt en dan komt het punt waar je kunt kiezen om de wandeling te verkorten met 3 km via Rheden.

Wij kiezen voor de lange route naar Velp.
En als je dan denkt dat je al het zware klimwerk achter de rug hebt … vergeet het!!! Zonder schaduw gaan we stijgen, regelmatig door/over zanderige, rulle ruiterpaden … er komt geen eind aan. Voel mijn voeten, benen, billen, geen lucht, geen schaduw … HEET!!! … maar er wordt ons een prachtig uitzicht beloofd.
Helaas vergeten foto’s te maken … niet van de vreselijke klim en niet van het uitzicht!!! Te uitgeput!!!
We komen uit boven op (parkeerplaats) de Zijpenberg … voor die foto’s misschien nog maar eens met de auto terug!!!

Oversteken en we verdwijnen in de beschutting van het bos … weg uit de zon … waar zelfs nog plassen liggen van de wolkbreuk van de avond te voor.
Heerlijk verkoelend langs de sprengenbeek en door het erosiedal van de Beekhuizerbeek op Landgoed Beekhuizen. Vroeger dreef dit water verschillende watermolens aan die werden gebruikt voor de productie van papier. Later werden er watervallen, vijvers en fonteinen aangelegd waarvan er enkele nog zichtbaar zijn.
Na nog een schitterende afdaling komen we uit op de Beekhuizense weg, lopen we de bebouwde kom binnen (ben ik meteen verliefd op een huis), zijn we al vlot op het station en zitten we in een mum van tijd te genieten van een verdiend koel glaasje wijn.

Een prachtige tocht van toch nog 14.9 km. IMG_20180601_082623[4881]

Een aanrader voor iedereen die van klimmen houdt. Vergelijkingsmateriaal is de klim in Wageningen vanaf de rivier naar boven bij de Wageningseberg en dan wat langer en diverse keren op en neer!
We hebben genoten en kijken uit naar de volgende NS-wandeling.

Advertenties