Vandaag lopen we de route  over het Natuurgebied  het Planken Wambuis. Om me al wat te in te lezen over het ontstaan, de geschiedenis van dit  gebied ga ik het wereld wijde web weer eens op.
Allereerst stuit ik op een rapport over een toelichting op de waarnemingen van historische landschapselementen in het Planken Wambuis … het is geeneens zo droog om te lezen als de titel zou vermoeden. Het Reemsterveld of Planken wambuis

Maar waar komt de naam vandaan? Er is geen duidelijk verhaal … alle uitleg is omstreden

Waar de naam “Planken Wambuis” vandaan komt valt moeilijk te achterhalen. De meest gehoorde theorie is dat Planken Wambuis vertaald zou kunnen worden als doodskist. Bij de herberg aan de Hessenroute, die door het gebied loopt, stond een grote doorrijschuur die van boven breder en wijder was dan op de grond. Hoog beladen hessenwagens konden makkelijk in naar binnen rijden en de schuur aan de andere kant weer verlaten. Het model van zo’n schuur komt wel overeen met een doodskist. Van boven breder dan van onderen. Net als de Hessenwagen.

Hessenvoerman

In de volksmond werd een doodskist ook wel een planken jas genoemd. Een wambuis is namelijk een soort kiel, boezeroen of een ‘hes’.  Het laatste werd inderdaad genoemd naar de Hessen die ze vroeger, net als de boeren, droegen.  Een wambuis van planken moet dus wel haast doodskist betekenen. 

Ook interessant  om te lezen is dat het een onderdeel van de Hessenwegen geweest is evenals een paar andere nu nog bestaande eet- en drinkgelegenheden.

De herberg was ingericht als pleisterplaats voor de voerlui uit Hessen die via de Hessenwegen vanuit Duitsland, via Arnhem, Ede en Amersfoort naar Utrecht en Amsterdam allerhande waar vervoerden.

Aan  de  Hessen-route  lagen  meerdere  herbergen  zoals  De Leren Doedel  bij  Arnhem, Zuid Ginkel  en  De Roskam  in  Ede  en  De  Lindenboom  bij  Lunteren.
De Hessen reisden vaak alleen dus een schuur die bescherming bood aan paarden en wagens was een uitkomst voor deze ruige bonken en dat betekende voor de herbergier weer de nodige inkomsten.  Slapen deden ze bij de paarden en wagen in de schuur.
De  Gazenbeekstichting  is  onlangs  nog  op  onderzoek uitgeweest  in de omgeving van De Leren Doedel. 

Wat is geschiedenis toch mooi.

Maar dan nu de wandeling.

De zon begint langzaam op te komen zo rond half 10. Het belooft een prachtdag te worden. Het is zo mooi dat we eigenlijk het eerste uur alleen maar bezig zijn met foto’s maken. We volgen de gele route die hier als volgt gemarkeerd wordt.

Voor de rest spreken de foto’s voor zich …  elk woord is haast teveel. Wat een dankbaar gevoel krijg je hier … dankbaar dat je deel uit mag maken van deze prachtige wereld, deze mooie dag. Op zo’n moment vergeet je wat er de afgelopen paar jaar gebeurd is en word je doorstroomt met een geluksgevoel.

De eerste foto … bevroren grond die als ijskristallen uit de grond geperst worden … ijshaar! De laatste … bevroren haren van een paard dat zich  langs de paal geschuurd heeft.

En dan even dit tevreden gevoel vasthouden.

Advertenties