screenshot_2016-12-25-13-22-2116641e Kerstdag … heb het plan opgevat om bij mijn moeder en broertje op de koffie te gaan en aansluitend door de bossen uit mijn verleden te dwalen. De normaal zo mooie groene begraafplaats ligt er in de winter kaal bij, langs de A12, herrie bij het leven. Het is een troosteloos gezicht, met troosteloos weer dat nog troostelozer wordt als ik bij het graf aankom.
Daar is het schrikken geblazen … alle beeldjes weg en in plaats van witte steentjes is het zwart en somber. Alle 10 de jaren is het goed gegaan … wie doet zoiets!!! Ik begrijp er niets van.In het voorjaar hebben we het graf goed aangevuld met witte kleine steentjes, de beeldjes gewassen en teruggezet.
Al het grind is er nu uitgeschept en daarvoor in de plaats ligt een handje zwarte stenen die veel weg hebben van houtskool.
Als ik over de eerste schrik heen ben ga ik dan toch maar aan de koffie. Ik kan er nu niets aan veranderen en in overleg met de kinderen komt het allemaal wel weer goed. Alleen dus vaker er heen.

De laatste keer dat ik in Maarn en het Grote Bos geweest ben … er gelopen heb en bij mijn vriendin haar moeder geweest ben is  zo’n 41 jaar geleden.
Mijn plan is om eerst  onder het tunneltje onder de A12 en de spoorlijn richting Austerlitz te lopen en dan terug via de zandafgraving in Maarn waar ik altijd met mijn moeder liep om bosbessen te plukken en misschien via het fietspad naar het ouderlijk huis van mijn vriendin Loekie om vervolgens via de Doornse kant (half langs het Grote Bos) weer terug te lopen om uit te komen bij restaurant Klein Zwitserland. Hopelijk kom ik herkenningspunten tegen. Ik heb al een beetje  bij googles maps gezocht (uiteraard geen wandelkaart) en al met al zal het een ruime 15 km worden. Prima te doen!

Staand bij het tunneltje doe ik de slimme ontdekking dat het een ongelooflijke saaie weg (langs de weg) zal worden naar  de Pyramide om vervolgens naar A12 afslag Maarn te moeten lopen om terug te komen naar deze kant van de snelweg/spoorlijn. Slecht plan en ik besluit aan de Driebergse kant te blijven.

Ik begin te lopen over een saai recht pad. Het is druk … auto’s, paarden fietsers, wandelaars … wat is dit? Waar is mijn rustige stille bos gebleven. Aan het eind van de weg loop ik tegen een enorme camping aan … Het Grote Bos … nou die is inderdaad groot geworden. Loop ik ineens op de Hydeparklaan.  Ik sjouw langs hekken met daar binnen stacaravans, gillende kinderen … honden. Bezoek dat met volle tassen  aangelopen komt, overal geparkeerde auto’s! Voorbij de camping kom ik een enorme vlakte tegen … daar stond vroeger koren en mais en daarachter woonde Loekie met haar ouders is een houten boshuis . Nu bungalows en villa’s tegenover  ons “sparrenbos”. Ik loop nog wat paden over maar het is overal druk,  het bos heeft niets speciaals meer. Ik wil hier weg.

Ineens heet mijn bos Landgoed ’t Heihuis … loop ik iets verder over Den Treek – Henschoten … dat lag vroeger toch allemaal verder weg. Me uiteindelijk thuis wat bijgelezen  … tja er is van alles aangekocht en verkocht. Mijn bos  is een toegangsweg geworden voor de diverse recratieterreinen zoals Het Grote Bos en vakantiecentrum De Maarnse Berg. Er is heel veel gekapt, er lopen wegen door. De tijd gaat door. Maar er blijft steeds minder van “mijn Driebergen” over.

Uiteindelijk heb ik 10 km rondgelopen … gezocht en niets gevonden van vroeger.

Ik kom het bos uit bij Restaurant Klein Zwitserland en waar vanmorgen nog een bord stond  van “kom binnen voor koffie en warme chocola” staat nu “nog slechts enkele plaatsen beschikbaar”.

De kerstphrase van “en er is geen plaats voor hen in de herberg”schiet door mijn hoofd heen.  Bij het er naast gelegen  Grand Café staan ook veel rokers buiten … ik besluit de auto te pakken en naar mijn eigen koffiekan te gaan.

Advertenties